Rohingya Poetry: The vicious cycle of sufferings

ဒုက္ခသံသရာ

By Shahida Win

အမိမြေ အာရ်ကန်ပြည်မှာ

စစ်ဘီးလူးမိစ္ဆာ လူယုတ်မာများက

အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်နေခိုက်

တို့ရွာတို့အိမ် ဥစ္စာစည်းစိမ်

အငြိုးကြီးနှင့် မီးရှို့ပွဲစတင်

အမေတကွဲ သားတကွဲ

ငိုကြွေးပွဲ ဆင်နွဲ

အရှင်လတ်လတ် မီးပုံထဲ

လည်လှီးပြီး ပစ်ချခဲ့

နီနီရဲရဲ မီးတောက်မီးလျှံ

အဆုံးမရှိ မိုးကောင်းကင်ထိ

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ငရဲမီးအလား

တဟုန်းဟုန်း လောင်ကျွမ်းသွား

လူ့သတ်ကွင်းနှင့် မီးလောင်ပြင်

သက်လု​ပြေးရင်း ထိုမြင်ကွင်း

မျက်ဝါးတင်တင် ကိုယ်တွေ့မြင်

မမေ့နိုင်ပါ ယနေ့ထိပင်

တောတောင်ပေါ်က ဒုက္ခသည်အဆောင်

ခြံစည်းရိုးခတ် အမိုးဖွင့်ထောင်

မမျှော်လင့်ဘဲ မီးကြီးလောင်

လုံခြုံရာကို မ​လွတ်နိုင်ဘဲ

သက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့

ကံမကောင်းတဲ့ တို့ရိုဟင်ဂျာ

လူ့လုပ်ကပ်ဘေး အကြိမ်ကြိမ်တွေ့

ဒုက္ခသံသရာ လည်လို့လာ

နေ့ညမပျက် ဝမ်းနည်းပူဆွေး

တောကြားတောင်ကြား တိုင်းတစ်ပါမှာ

ဆင်းဆင်းရဲရဲ တဲစုတ်ကလေးထဲ

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ သက်ရှင်လာနေ

မထင်မှတ်ပဲ မီးကပ်ဘေး

ထပ်တလဲလဲ ကြုံလာနေ

နာကျည်းမှုတွေ အံကြိတ်ပြီး

လူ့ဂုဏ် သိက္ခာရှိရှိ

အမိမြေကို ပြန်မယ့်တစ်နေ့ကို

စောင့်မျှော်ရင်းနဲ နေ့စဥ်

ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဖြေသိမ်း

နေရာတကာ တို့ရိုဟင်ဂျာ

သံဆူးခတ်လို့ ပိတ်လှောင်ခံထား

လူကိုလူလို ရှင်သန်ခွင့်ပြုပါ

တိရစ္ဆာန်လို မဆက်ဆံပါနဲ့လား

တို့တတွေလည်း လူသားတွေပါ

လွတ်လပ်မှု၏ အရသာ

မသေခင် တို့ဘဝမှာ

တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ခံစားချင်လာ

Translated by: junaid Alom

The vicious cycle of sufferings

In our motherland, Arakan,

While the evil and heartless military

Were carrying out mass killings,

They also started setting on fire

our properties,our homes and villages with deep hatred.

Mother is separated from the son

Everyone is mourning with grief

Throwing alive to the fire

Beheading and shooting everywhere

The dark red flame reaches the sky

Like the fire raising up from the hell

Everything bursts into flames

The killing field and the fire

That scene as I run for my life

I saw it with my own eyes

And I will never forget it

The refugee camps on the hill

Fenced with barbed wire like an open prison

Starts burning unexpectedly

Nowhere to escape for safety

Many lives were lost for nothing

The unfortunate Rohingya

Have to suffer many man made disasters

The vicious cycle of suffering continues

Days and nights without a gap

Far away in another land

In a poor little tent

Living without hope

Often experiencing the unexpected fire breakout

Bearing all the pains

For a dignified return to my motherland

I am patiently waiting for that day to come

Everywhere we Rohingya

Are locked inside the fence with barbed wire

Let a human live as a human

Do not treat us like the animals

We too are human beings

The taste of freedom

In our life before death

We just want to feel it once